~! || உடல் || உள்ளம் || உயிர் || உலகம் உரசும் நாற்சந்தி >> || || || || << !~ :) தமிழ்ப் பிழைகளின் தலைமையகம் :) எத்தனை குறைகள், எத்தனை பிழைகள், எத்தனை அடியேன், எத்தனை செய்தால், பெற்றவன் நீ குரு பொறுத்தருள்வது உன் கடன்!!!

Archive for பிப்ரவரி, 2014

தோட்டியின் மகனும், தமிழும்!

நாற்சந்தி கூவல் – ௯௮(98)
(புத்தக மதிப்புரை)

புதுபுது விஷயங்களையோ அல்லது சாதாரண வாழ்கையின், மாறுபட்ட கோணங்களை படம் பிடித்து, மனதில் பதிப்பது – ஒரு நாவலின் பலம். இத்தகு தகுதிகள் இரண்டும் நிறைந்த தோட்டியின் மகன் தான் இந்த பதிவின் பிதாமகன். மகனை ஸ்ருஷ்டித்தவர் : தகழி சிவசங்கரப் பிள்ளை. தமிழில் அழகு கூட்டியவர் : சுந்தர ராமசாமி #அறிமுகம்

தை திங்கள், நானும் என் அன்பு தோழர் தமிழும் சந்தித்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம். கிளம்பும் சமயத்தில் புத்தகம் ஒன்றை கொடுத்து, படித்து விட்டு தாருங்கள் என்றான் தம்பி. அவர் கொடுப்பது எதையும் படிப்பேன் (புத்தகமோ, இணைய சுட்டியோ… எதுவானாலும்). என் வாசிப்பு வெளியை திறந்து விரிவுப்படுத்துவர் அவர் தானே. நானும் வாங்கி வைத்து கொண்டு அவனுக்கு சில புத்தகங்கள் கொடுத்தேன் #சரிக்குசரி.

நூல் விபரம்
பெயர் : தோட்டியின் மகன்
ஆசிரியர் : தகழி சிவசங்கரப் பிள்ளை
தமிழில் : சுந்தர ராமசாமி
பக்கங்கள் : 173
பதிப்பகம் : காலசுவடு
விலை : ரூ.130

வியாழன் அன்று அலுவல் நிமித்தமாக வெளியூர் செல்ல வேண்டி வந்தது. அவசரமாக கிளம்பியதால், மேஜை மேல் இருந்த தோட்டியை கூட கூட்டி சென்றேன். திருப்பும் போது தான் படிக்க ஆரம்பித்தேன். கீழே வைக்க முடியவில்லை. முதல் நாள் இரவில் மிதமான வேகத்துடன் பாதி தாண்டி. அடுத்த நாளில், மின்னல் வேகத்தில் மீதியையும் முடித்தேன். வாசகனுக்கு மட்டுமே ஏற்படும் தனிப்பெரும் மகிழ்ச்சி இதுவல்லவோ #பூர்வ_கதை_முற்றும்

தோட்டி என்பவன் யார் ? சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன், தற்போது இருப்பது போல் பாதாள சாக்கடை திட்டம் எல்லாம் இல்லை. எனவே வீட்டில் உள்ள கக்கூசோ சுத்தம் செய்ய தினமும் காலை மண்வெட்டி, வாலி சகிதம் தோட்டி வருவான். நம் மலத்தை தன் வாளியில் அள்ளிக்கொண்டு, பீப்பாயில் சேர்ப்பான். வீடு வீடாக ஏறி இந்த வேலைய தொடர்வான். பீப்பாய் நிரம்பி வழியும், ரோடில் சிந்தும். அதையும் எடுத்து, சேர்ந்து, மொத்தமாக ஊர் கோடியில் உள்ள மலக்கிடங்கில் சென்று கொட்டுவான். அவன் வீடும் கிடங்கின் அருகிலேயே தான் இருக்கும். படிக்கும் போதே, (மனதில்) எவ்வளவு அருவருப்பை ஏற்ப்படுத்துகிறது ? முகத்தில் ஒரு துர்நாற்றத்தின் சுளிப்பு தானாக வருகிறது… இப்படி ஒரு வகை பாட்டாளி மக்கள் வாழ்த்துள்ளனர் என்று சொன்னால், முதலில் நம்பவே முடியவில்லை. ஆனாலும் சரித்திர உண்மை.

இதில் கொடுமை என்னவென்றால். இவர்களை கீழ்தர அடிமைகளாக நடத்துவதும், மதிக்காமல் உதாசீன படுத்துவதும் வாடிக்கையாக இருந்துள்ளது. இவர்களின் சந்ததியும் இதே வேலையில் ஈடுபடுகிறது. ஒழுங்கான சம்பளம் கிடையாது. பாதியை தராமல் பிடுங்கும் ஓவர்சீயர். (இன்று போல) வந்ததை குடித்தே பழகிய தோட்டிகள். சாப்பாடு, சுகாதாரம், மரியாதை, அடிப்படை உரிமைகைள் எல்லாம் எல்லாம் மறுக்கப்பட்ட தீண்டத்தகாத தலித் மனிதர்களின் வாழ்க்கை படம் தான் இந்த நாவல்

#முன்னுரையிலிருந்து சுந்தர ராமசாமி : வெளியுலகத்துக்கே தெரியாத ஒரு இருண்ட வாழ்கையினூடே எப்படி இவரால் (தகழி) சகஜமாக புகுந்து மன உணர்வுகளை அள்ளி கொண்டுவர முடிகிறது ? அவர்களின் அடி மனதில் இருந்த நெருப்பை எப்படி இவரால் மொழியில் மறு உருவாக்கம் செய்ய முடிந்தது ? கொடுமையில், மனம் கொள்ளும் கோபத்தில், ரத்தத்தில் உஷ்ணம் ஏறமால் என்னால் எந்த பக்கத்தையும் படிக்கமுடிவில்லை  — எனக்கு(ம்) ஏற்றப்பட்ட உணர்வுகளும் இதுவே. ஆனால் இவ்வளவு தெளிவாக சொல்ல முடியும் என்று தோன்றவில்லை.

#தம்பியின்_வரிகளில் (என் உணர்வுகள்): வெளிப்படியாக சொல்லி விடுகிறேன். புத்தகத்தின் நடை பல இடங்களில் பரபரவென பறகிராற்போல் நகர்கிறது. எங்கேனும் ஓரிடத்தில் வெளிப்படும் உரையாடல் (வசனம்) நெஞ்சை அப்படியே கிழித்துவிடுவது போல உணரமுடிகிறது. பல இடங்களில் தொடர்ச்சியாக படிக்க முடியாமல் இதயம் விக்கித்தபடி நின்றிருக்கிறேன்.

நாவலின் நெற்றியடி வசனம் ஒன்றை சொல்லுங்கள் என்றால், பளிசென்று சொல்லிவிடுவேன் :

பணக்காரன், வயிறு தெரியம திம்பான். சீரணமாவாது.
ஏழைகள் கண்டதையும், கெடச்சதையும் திம்பானுங்க. 
அவங்களுக்கும் சீரணமாவது.

மலக்கிடங்கில் தோட்டிகளின் இடையில் நடக்கும் விவாதத்தில் வரும் வசனமிது. எவ்வளவு பொருள் பொதிந்த உண்மை. இன்றளவும் இதுவே தான் உலக நியதி. என்றும் மாறாத மாயம் போலும் !

இந்தியா சுதந்திரம் பெரும் தருவாயில் (1946) வெளிவந்த அடிமைகளின் கதை இது. அந்த கால கட்டத்தில் தன்னை தானே, ‘கலை உலகின் கடைசி ஏழை’ என்று வர்ணித்து கொள்ளும் சுந்தர ராமசாமி, சரஸ்வதி என்னும் சஞ்சிகையில் தமிழில் எழுதினார். அவருக்கு அப்ப 20 வயது (தான்!) என்று சொன்னால் நம்பவா முடிகிறது ?

தமிழில் இந்த நாவல் மொழி பெயர்க்கப்பட்டது என்று சொல்லக் கூடாது. மொழியாக்கம் செய்ய பட்டு, மெருகேறியுள்ளது. கதையின், கருவின் வீரியம் குறையாத, நாடி துடிப்புக்குள் பறக்கும் நடை மற்றும் சொல்லாட்சி. கொச்சை தமிழில்லேயே தோட்டிகள் பேசும் வசனம் வந்தாலும், அவை வாசிப்புக்கு வேகத்தடையாக அமையவேயில்லை.

சந்தர்ப்பமா ?  சூழ்நிலையா ? என்று தெரியவில்லை. இந்த நாவலை படித்து கொண்டு இருக்கும் சமயத்தில் தான், முதன் முதலில், இயக்குனர் ராம் அவர்களின் கற்றது தமிழ் படம் பார்தேன். பிரபாகாரனும், சுடலைமுத்துவிக்கும் பந்தம் இருப்பதாகவே தோன்றியது. இருவருக்கும் எத்தனை எத்தனை பொருத்தங்கள் : இறுதி வரை நாயகன் நல்வனா ? கெட்டவனா ? என்ற கேள்விக்கு சரியான விடையில்லை. இருவரும் வாழ்கையில் எதையோ தேடி தேடி சலித்து துன்பம் அடைகின்றனர். சாமர்த்தியசாலிகள். கைக்கூடா காதல் மற்றும் லட்சியம். சமூகத்தின் மேல ஒரு கோவம், வெறி. இல்லாமையின் எதிரொலி. தெரிந்த தொழிலை செய்ய, மரியாதை இல்லாமை… #இது_நிற்க

தோட்டியின் மகன் நாவலில் இல்லாத உணர்வே இல்லை என்று சொல்லலாம். அன்பு, வெறுப்பு, கோபம், தாபம், காமம், காதல், பாசம், வேஷம், வஞ்சம், துன்பம், கொடுமை, சோகம், இறப்பு,  பெருமை, நெகிழ்வு, காழ்புணர்ச்சி, பயம், அழுகை, கதறல், அடிமை, பசி, பட்டினி, நோய், பஞ்சம், தாழ்வு மனப்பாங்கு….. இன்னும் இன்னும் இருப்பதை எல்லாம் அடக்கலாம். தகழி தான் எத்தனை சாமர்த்தியசாலி ! மனித உணர்வுகளை மிகவும் உன்னிப்பாக கவனித்து அதற்கு மொழியில் அழகு வடிவம் தந்துள்ளார்.

அன்றைய சமூகத்தின் ஆவண பெட்டகம் இந்த நாவல். போகிற போக்கில் பாத்திரங்களின் பாங்கில் சமூக்கதை, சம்பிரதாயங்களை சாடியுள்ளார். கடவுள் மீது தகழிக்கு என்ன கோவமோ தெரியவில்லை! பக்தியையும் பூசைகளையும் வேஷங்கள் என்பதை நேராக சொல்லாமல், சம்பவங்களாக அடுக்கியுள்ளார். பணக்காரர்களின் பழக்க வழக்கங்களை பார்த்து பார்த்து தானும் அது போல செய்யும் மக்களை அன்று முதல் இன்று வரை காணலாம்.

தோட்டிகளின் வாழ்கை தான் நாவல் என்றாலும். மையக்கரு : மகனுக்காக பாடு படும் தந்தையின் முயற்சிகளும் அதன் பலாபலன்களும். இதற்காக அவன் காணும் கனவுகள் ஏராளம், செய்யும் தியாகங்கள் தாராளம். தான் என்ன ஆனாலும் சரி, தன் மகன் பெரிய ஆளாக வர வேண்டும், எந்த சிரமமும் அவனுக்கு வரக்கூடாது. படித்து புகழ் பெற வேணும். நவ நாகரிக மனிதனாக அவன் வளர, வாழ வேண்டும். மகனின் செழுமையான வாழ்விற்கு, தந்தையின் முழுமையான் அர்ப்பணம்.

காலம் தொட்டு மகன்களை பெற்ற அப்பகளுக்கு தான் எத்தனை பெரிய ஆசைகள், கனவுகள். எல்லாம் ஒரே புள்ளில் நோக்கி தான் : தான் பெற்ற தவப் புதல்வன், சீரும் சிறப்புடன் வாழ வேண்டும். இதற்காக சுடலைமுத்து போடும் திட்டங்கள், அவனை அவனே நிர்பந்தத்துடன் மாற்றி கொள்ளும் வாழ்கை முறை, சேர்த்து வைக்கும் பணம், செலவு செய்யும் குணம்… அனைத்தும் அனைத்தும் பிரமிக்க வைக்கிறது. ஏனெனில் சாதாரண தோட்டி இது எதையும் செய்ய மாட்டன். மோகன் கொடுத்து வைத்தவன் தான். சாதாரண நடு வர்க்கத்து குடும்ப தலைவனின் வாழ்கையில் இருக்கும் அதே அளவு அதீத பாசம் தான் இந்த தந்தை மகன் உறவும்!

உறவுகள் ஆயிரம் வரும்
 சிறகுகள் ஆயிரம் விரியும்
தந்தைகள் என்றும் அப்படியே
 விந்தைகள் படைக்க கனவுக்ளுடன்
சிந்தை அனைத்தும் செலவுசெய்து
 சீர்மிகு புதல்வனை வளர்க துடிப்பர் !

புத்தகத்தை வாசிக்க கொடுத்து, என்னையும் எழுத ஊக்குவிக்கும் தமிழ் தம்பிக்கு என் அன்பு வணக்கம். நட்பில் நன்றி நல்குவது நன்றன்று!

குறிச்சொல் மேகம்

%d bloggers like this: